Jaren nutteloze scholing

De scholing op het Chinese platteland betreft de meerderheid van de Chinese kinderen, aangezien de plattelandsbevolking nog steeds de grote meerderheid vormt van de bevolking in het huidige China. Dit artikel komt uit de blog van Pan Shiyi, één van de meest gelezen bloggers in China. Hij is bovendien een succesvol ondernemer, bekend in heel het land. Hier volgt zijn mening over dit onderwerp, waarbij het belangrijk is te weten dat hij zelf afkomstig is uit een dorp en één van de zeldzame gevallen is van groot professioneel succes voor iemand van het platteland.

Ik ben afkomstig van een klein bergdorp in de uithoeken van de Qinling keten. Voor het begin van de 20ste eeuw was het dorp nog quasi afgesloten van de wereld. De ouden vertellen dat het nieuws van de revolutie van 1911 het dorp pas enkele jaren later bereikte. Het nieuws werd gebracht door zoutverkopers in hun karavanen met kamelen. De laatste jaren merk ik, telkens ik terugkom in het dorp, dat het aantal leerlingen constant toeneemt. Vorig jaar waren het er 1300, dit jaar, zei mijn vader, dat er 1500 leerlingen zijn, meer dan het aantal inwoners van het dorp. Al de schoolplichtige kinderen van de kleine dorpen in de omgeving komen in ons dorp en leven er van maandag tot vrijdag. Elk jaar zijn er slechts enkele tientallen die slagen in hun toelatingsexamen voor het lyceum, nog minder slagen in het toelatingsexamen voor de universiteit. Ik heb kinderen gevraagd wat ze leren, en ik ontdekte dat het ongeveer hetzelfde is als wat ik heb geleerd en wat de leerlingen in de steden leren: Chinees, wiskunde, fysica, scheikunde, aardrijkskunde, enz. De nadruk wordt gelegd op de leerstof gevraagd voor de toelatingsproef van het lyceum en negeren "alles wat niet nuttig is voor dit examen". Onder de 1500 leerlingen zal slechts een zeer kleine minderheid naar de universiteit gaan. De kinderen steken gedurende jaren al hun energie in hun studie. Als ze de universiteit, of zelfs het lyceum niet halen is de ontgoocheling enorm. Met een zwaar gemoed keren ze terug naar de voorouderlijke velden die ze verder bewerken. Ze leiden hetzelfde leven als hun voorouders.

[Bron: artikel in het Frans van Dao Gang, volledig artikel, 16 juni 2006]

China ik hou van je!

[Volgend stuk is overgenomen uit de blog 'Blog en Chine' (blogenchine.com) van een Franse journalist die schrijft onder de pseudoniem Dao Guang. Het nieuws op TV is kwalitatief niet veel waard, naast officiële bezoeken, overstromingen en sportieve prestaties van Chinezen krijg je weinig of geen informatie. Ook het leven van de kranten (als je ze al kan lezen…) wordt niet gemakkelijk gemaakt. Het is niet altijd eenvoudig om kritisch te zijn. Sommige mensen slagen er nochtans in kritische artikels te publiceren over verschillende mistoestanden in de Chinese maatschappij (mistoestanden die niet exclusief in China voorkomen!). Dao Guang vertaalt die artikels en geeft ook de koppeling naar het originele artikel.]

Patriottisme en liefde voor het vaderland, beide begrippen worden in het Chinees aangeduid door ‘aiguo’. In zijn blog drukt deze jonge Chinees die in Frankrijk studeert zijn patriottisme / liefde voor China uit en beschrijft twee voorvallen tijdens de studieperiode. De manier van denken van deze persoon blijkt representatief te zijn voor die van veel jonge Chinezen tegenwoordig in China, getuige hiervan de commentaren.

Ik studeer in Frankrijk,
Maar mijn hart is in China,
China, ik hou van je,
Ik hou van je met gans mijn hart
En met gans mijn ziel!
Ik ben fier je kind te zijn,
Fier met een grenzeloze fierheid!

Ik herinner me de eerste cursus op de universiteit, toen de verantwoordelijke van de studentenadministratie een toespraak hield. Na zijn toespraak en na het applaus van de toehoorders vroeg hij me glimlachend: “Van welk land kom je?. “Uit China, mijnheer” “Uit China? De Chinese republiek of de Chinese volksrepubliek?” “Excuseer mij, ik begrijp uw vraag niet.”