De exodus is gestart

De periode van 40 dagen die dit jaar begint op 3 februari en eindigt op 14 maart wordt het ‘Spring festival’ reisseizoen genoemd, of chunyun. Veel mensen zoals migranten, hogeschoolstudenten en mensen die buiten hun woonplaats werken, trekken naar huis om Chinees Nieuwjaar – het belangrijkste feest in China – in familieverband te vieren.
De meerderheid is afhankelijk van de trein voor de verre verplaatsing. De trein is nog steeds goedkoper dan de bus of het vliegtuig.
Het ministerie van transport schat dat ongeveer 156 miljoen Chinezen tijdens deze periode de trein zal nemen, een stijging van 4,3% ten opzichte van vorig jaar. De piekperiode voor deze volksverhuizing voor het festival start vandaag en eindigt vrijdag. De grote vloed van reizigers start hoofdzakelijk uit Beijing, Shanghai en Guangzhou (Canton) naar andere steden in het land.

[Bron: China Daily, 13 februari 2007]

Nederlanders bouwen reuzenrad in Beijing

Een Nederlands ingenieursbedrijf gaat voor Beijing het grootste reuzenrad ter wereld ontwerpen en de bouw begeleiden. Het Beijing Great Wheel wordt gebouwd in het kader van de Olympische Spelen van 2008. Vanwege dat jaartal wordt het reuzenrad 208 meter hoog. Het Wheel zal 48 gesloten capsules met airco voor 40 inzittenden krijgen. Per rondgang kan het rad dus ruim 1900 mensen een plaats bieden. Het rad zal worden gebouwd in Chaoyang Park.

[Bron: Algemeen Dagblad, Artikel, 9 juni 2006]

Bittere thee

Als toerist in Beijing heb je ze misschien al ontmoet: de vriendelijke studenten aan de kunstacademie die je in vrij vlot Engels uitnodigen om werken van hun klasgenoten te bekijken. In de buurt van de belangrijkste toeristische attracties kan je ze vinden. Dit is pure handel en heeft niets met kunststudie te maken, kijk dus uit.

Meer gesofisticeerd is misschien wel de recentere theehuiszwendel. Een vriendelijke, Engels sprekende, Chinese student begeleidt je een hele tijd. Hij/Zij babbelt over van alles, toont bepaalde dingen. Ondertussen wordt je vakkundig geleid naar een theehuis. De student vraagt je nonchalant of je even wil rusten bij een kopje thee. De theeceremonie vangt aan met je ‘vriend’ die de thee kiest. Beleefd vraag je niet naar de prijs, dat wordt toch niet gedaan in China (ALTIJD DOEN!!). Op het einde komt dan de bittere pil, een rekening die gewoonlijk ligt in de buurt van 400 à 700 RMB per persoon (€40 à 70!), in sommige gevallen nog veel hoger. Aangezien er meestal geen echte klanten zijn in het theehuis is het niet altijd gemakkelijk om er onderuit te komen. De student is niet meer zo vriendelijk en blijkt een vriend van de manager te zijn. Zodra je de straat op bent zullen ze je niet veel meer doen, maar je moet er eerst geraken!

Over het algemeen zijn de mensen in Beijing te vertrouwen, wees toch maar op je hoede voor de zogenaamde studenten die hun Engels willen oefenen en je hierbij willen rondleiden.

• De universiteiten in Beijing liggen in het noordwesten van de stad en de studenten hebben zelden een reden om in het centrum van de stad te zijn.
• De meeste studenten hebben nog niet veel contact gehad met buitenlanders en vinden hen nogal intimiderend. Als ze je niet verlegen en aarzelend aanspreken, in nauwelijks verstaanbaar Engels, wees dan op je hoede.
• Studenten brengen je niet naar dure gelegenheden, beslis zelf waar je binnenstapt. Stel bijvoorbeeld een koffie voor in een Starbuck’s.

Enkele klassiekers:

• hutong tour (het begint goedkoop, op het einde een verrassende afrekening)
• traditionele Chinese geneeskunde (je blijkt aan allerlei kwalen te lijden die enkel met heel dure – valse – geneesmiddelen kunnen worden genezen)
• glazen flesje met je naam erin (blijkt dat de opgegeven prijs per letter is)

[Bron: Time Out Bejing, June 2006]